சிறுகதை

இப்படியாக செந்தில்

பாலமுருகன்

கருங்கும்மென்று இருள் சூழ்ந்திருந்தது. செந்தில் படுத்துக்கொண்டே கண்களை ஓட்டினான். எல்லையில்லாமல் எங்கும் நிறைந்த மையிருள். தான் அதில் ஒரு திட்டாய் மிதந்துகொண்டு எங்கேயோ போய்க்கொண்டே இருப்பதாக உணர்ந்தான். பயமாய் இருந்தது. கண்களை மூடிக்கொண்டான். கண்களை மூடுவதும் திறப்பதுமான உணர்வுதான் வித்தியாசப்பட்டதேயன்றி இருட்டில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.

அந்த இருட்டிலும் ஒரு காட்சி மனசுக்குள் வெளிச்சமாய்ப் படர்ந்திருந்தது. நினைவுகள் காட்சியை உயிர்ப்பித்துக்கொண்டேயிருந்தன. காட்சியும் அவனோடு இருள் வெளியில் மிதந்தது. கோபம் போன்ற உணர்வு வெறி, காட்சிக்குப் பின்னாலிருந்து பொங்கிப் பரவியது. அது அவனுக்குள் நிறைந்து அவனைக் கடந்து இருளுக்குள் பரவி விரிந்தது.

மனக் காட்சியில் அவனுடைய அம்மாவும் சிவசண்முகமும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். சாதாரணமாக இருந்தாலும் அதில் வேறு ஏதோ இருப்பதுபோல் தெரிந்தது. செந்திலுக்கு அதைச் சொல்லத் தெரியாவிட்டாலும் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. சாயந்திரம் பள்ளிக்கூடம் விட்டு வரும்போது மேய்ச்சல் ஆடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு அம்மாவும் அவனோடு வந்தாள். சிவசண்முகம் எங்கிருந்தோ சைக்கிளில் வந்தான். அம்மாவும் அவனும் மொணமொணவென்று ஏதோ பேசினார்கள்.

செந்திலுக்கு மூச்சு வெப்பமாய் வந்தது. தூக்கம் வருவதற்கான அறிகுறி எதுவும் தெரியவில்லை. இருளும் காட்சியும் முடிவில்லாமல் மிதந்துகொண்டிருந்தன. புலன்களும் நினைவுகளும் அரை உணர்வு நிலைக்குப் போயிருந்தாலும் அவன் தூங்கிவிடவில்லை. இருட்டில் நுட்பமான சலனம் கேட்டதும் மிகக் கூர்மையாக விழித்துக்கொண்டான். மூச்சை அடக்கிக்கொண்டான்.

வீட்டின் பின்கதவுத் தாழ் நுட்பமாக நீக்கப்பட்டது. இடைவெளியில் நிலவொளி நீள் சதுரத் துண்டாய் விழுந்தது. முடிவற்ற இருள் வெறும் மனப் பிரமையாய் மாறிவிட்டது. வெளிச்சத்தைக் குறுக்காக வெட்டிக்கொண்டு ஓர் உருவம் திடுமென உள்ளே வந்தது. கதவு மூடியது.

இருள் மீண்டும் சூழ்ந்துவிட்டது. இது முன்பு மாதிரியான இருள் அல்ல. செந்திலுக்கு மூச்சு முட்டியது. படுக்கையிலிருந்து எழுந்து உட்கார்ந்தான்.

"அம்மா . . . அம்மா . . ." குரல் வெளிப்பட்டதும் அமைதி மேலும் அமைதியாகியது. எங்கிருந்தோ, "என்னடா" என்றது அம்மாவின் எரிச்சலான குரல்.

"தண்ணி வேணும்."

"சனியம் புடிச்சவனே! தூக்கத்துல என்ன ஒனக்குத் தண்ணி. படுக்கும்போதே குடிக்கறதுக்கென்ன? இரு கொண்டாறேன்."

"அம்மா . . . ஏ விடிபல்பு போடல." எதுவும் பதிலில்லை.

"லைட்டப் போடு. நாம் போயி தண்ணி குடிக்கறேன்."

லைட் போடும் சத்தம் கேட்டது. பச்சை நிற வெளிச்சத்தில் வீடு கண்டு பிடிக்கப்பட்டதைப் போல் இருந்தது. எல்லையற்ற இருள் வெளியில் தேடிக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதைப் போல்.

"ராத்திரியிலெ என்னடா ஒன்னோட ரோதன. அப்புறம் ஒன்னுக்குப் போவணும்ணு ஒரு தடவ எழுப்புவ. மனுசி அசந்து தூங்க முடியுதா இந்த வூட்ல." தூக்கம் கலைந்துவிட்டதைப் போல நடித்துக்கொண்டு "இந்தா" எனத் தண்ணீர் சொம்பை நீட்டினாள்.

இவனும் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்த மாதிரி மந்தமாய்ப் பார்த்துக்கொண்டு அப்பா எங்கே என்று உள்ளே பார்க்க முயன்றான். அவள் கடும் குரோதத்துடன் வெடுக்கென அவனைப் பார்த்தாள். தூக்கம் தள்ளுவதைப் போல் பாவனை செய்துகொண்டு படுக்கையில் விழுந்து சுருண்டுகொண்டான். வெளி முற்றத்திலிருந்து அப்பாவின் குறட்டைச் சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது. கொஞ்ச நேரத்தில் லைட் வெளிச்சம் பிடுங்கி வீசப்பட்டது.

m m m

வாய்க்காலுக்கு ரெண்டு பக்கமும் வரைந்துவிட்டது மாதிரியான அடர்ந்த அருகம்புற்களுக்கு நடுவே தண்ணீர் மௌனமாய் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அது ஓடுவதாய்த் தெரியவில்லை. கண்ணாடியில் செய்து வாய்க்காலுக்குள் போட்ட மாதிரி இருந்தது. தினமும் பார்த்தாலும் இந்தக் காட்சியின் அதிசயம் பசங்களின் மனதைப் பிசைந்தது. ரங்கராஜன் வாய்க்காலுக்குள் இறங்கினான். பசங்கள் எல்லோருமே அவனைத் தொடர்ந்து இறங்கினார்கள். காலை யாரோ கவ்விப் பிடித்துவிட்டது மாதிரிச் சிரித்துக்கொண்டார்கள். சிரிப்பும் சத்தமும் அதிகமானது.

வாய்க்காலிலிருந்து ஏறி வண்டித் தடத்தில் திரும்பினார்கள். சாயந்திர நேர வெயில் மஞ்சளாய்த் தண்ணீரிலும் நெல் வயலிலும் சிதறி ஜொலித்தது.

பசங்கள் விளையாண்டபடியே போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். தட்டானைப் போலக் கைகளை வைத்துக்கொண்டும் கார் வண்டி ஓட்டுவது மாதிரியும் நகர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். விளையாட்டெல்லாம் சின்னப் பசங்களாக வடிவமெடுத்துக்கொண்டு சாலையில் போவது மாதிரி இருந்தது. சுனைக்குப் பக்கத்தில் திரும்பவும் நின்றார்கள். மீன்களின் கூட்டம் வாயைத் திறந்துகொண்டு ஏதோ முணுமுணுத்தது. இவர்களும் ஏதோ பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

தூரத்தில் தலைப்பாகை கட்டிக்கொண்டு சிவ சண்முகம் சைக்கிளில் வந்தான். செந்திலுக்கு அவனைக் கண்டதும் நெஞ்சைச் சுற்றி நெருப்புப் பற்றியது. மிகுந்த சிரமத்தோடு சகஜமாய் இருப்பதுபோல் மீன்களைப் பார்த்தான். சிவசண்முகத்தின் வாட்டசாட்டமான, உடம்பு பசங்களுக்கு பிரமிப்பாய் இருந்தது.

எல்லோரும் சொல்லிவைத்த மாதிரி செந்திலை வேறொரு அர்த்தத்தில் பார்த்தார்கள். சும்மா சிரிப்பது மாதிரிச் சிரித்தார்கள். செந்திலால் சிரிக்க முடியவில்லை. மனசுக்குள் எல்லோரது முகங்களையும் முஷ்டியால் தகர்த்தான்.

சிவசண்முகத்தின் சைக்கிள் பசங்களிடம் வந்து நின்றது. "டேய் எல்லாஞ் சேந்துகிட்டு இங்க என்னடா பண்றீங்க?"

"கோயிலுக்கு போப்போறம்." ஒன்றிரண்டு குரல் கலந்து வந்தது. "பொழுதுசாய ஆச்சி... இன்னம் வூட்டுக்குப் போவாம ஊரச் சுத்திகிட்டுக் கோயிலுக்குப் போறிங்களா? ஏரியத் தாண்டறதுக்குள்ள இருட்டு கட்டிக்கும். வூட்டுக்குப் போங்கடா. டேய் செந்திலு, வர்றியா சைக்கிள்ல."

இவனுக்கு அப்படியே சாகலாம்போல இருந்தது. பின்னால் பசங்கள் அமுத்தலாய்ச் சிரிப்பது தெரிந்தது.

"நா வல்ல, நீங்க போங்க."

"ஏன்டா? நா அந்தப் பக்கமாதான் போறேன். ஒங்கப்பா ஆசுபத்திரிக்குப் போவணும்னாரே, போயிருப்பாரா?"

பின்னால் எவனோ களுக்கென்றான். செந்தில் உர்ரென்றிருப்பதைப் பார்த்துப் புரியாமல் சிவசண்முகம் சைக்கிளை மிதிக்க ஆரம்பித்தான். உடனே பசங்கள் ஓவென்று குதித்தார்கள்.

செந்திலுக்கு மண்டைக்குள் ஜிவ்வென என்னவோ ஆயிற்று. சட்டெனக் கீழே குனிந்து ஒரு கல்லை எடுத்துச் சிவசண்முகத்தை நோக்கி விசிறிவிட்டான். கல் அதற்காகவே காத்திருந்த மாதிரிப் பறந்துபோய் அவன் பின்மண்டையில் மோதியது. சைக்கிள் கீழே சரிந்தது. பசங்கள் சிதறியோடினார்கள்.

m m m

பஸ் வந்தது. ஆட்களைப் பார்த்து நின்றது. மூன்று பேரும் அடித்து வைத்த மாதிரி அப்படியே நின்றார்கள். வெவ்வேறு விதமான பாவங்களோடு நிற்கும் மூவரையும் விசித்திரமாய்ப் பார்த்தார் கண்டக்டர்.

l

கே. பாலமுருகன், வயது 33. சொந்த ஊர் சேலம் மாவட்டம், மல்லூர். பதின்மூன்று மீன்கள் என்னும் சிறுகதைத் தொகுப்பு (வாசிகா பதிப்பகம்) வெளியாகியுள்ளது. இவர் கவிதைகளும் எழுதிவருகிறார்.

உள்ளடக்கம்