Google   www kalachuvadu.com

கல்வி: கட்டுரை
உலகந்தேடும் தமிழ்
மேலை நாடுகளில் தமிழாராய்ச்சி
கி. நாச்சிமுத்து

தமிழியல் என்னும் சொல் மொழி இலக்கிய ஆய்வுகளை மட்டுமின்றி வரலாறு, புவியியல், பண்பாடு, சமூகம், மானுடவியல், நாட்டுப் புறவியல் எனப் பல்துறை ஆய்வுகளையும் உள்ளடக்கியது. தமிழ் ஆராய்ச்சியின் வளர்ச்சி என்னும் நூலை எழுதிய ஏ.வி. சுப்பிரமணிய அய்யர் தற்காலத் தமிழ் ஆராய்ச்சியின் வரலாற்றை கால்டுவெல்லின் ஒப்பிலக்கண நூல் வெளிவந்த 1856இலிருந்து தொடங்கி 25 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு கட்டமாக நான்கு கட்டங்களைக் குறிப்பிடுவார். நான்காம் கட்டம் முடிகிற 1956இலிருந்து தமிழ் ஆராய்ச்சி விரிவுபெறுகிறது. தமிழ் ஆராய்ச்சி என்பது வெறும் தமிழர்கள் செய்கிற ஆராய்ச்சியாக மட்டும் இல்லாமல் உலகளாவிய அறிஞர் கூட்டத்தின் கவனத்தைப் பெறுகிற பன்னாட்டு ஆராய்ச்சியாக வளர்ச்சிபெறுகிறது. இதன் வடிவம்தான் 1964இல் உருவான உலகத் தமிழாராய்ச்சிக் கழகம். அதன் விளைவாகப் பல உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடுகள் நடந்தன. அதனால் உலகின் பல இடங்களில் தமிழ்ப் படிப்பும் ஆராய்ச்சியும் தொடங்கப்பெற்றன. இன்று உலகெங்கும் தமிழர் அல்லாத பிறர் வலுவான முறையில் தமிழாராய்ச்சி செய்துவருகின்றனர்.

கால்டுவெல் காலத்திலிருந்தே அதாவது 19ஆம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பிய அறிஞர்கள் தீவிரத் தமிழியல் ஆய்வில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். சென்னைக் கல்விச் சங்கம் போன்றவை நவீன முறையில் தமிழ்க் கல்வி மேலே நடந்தேற அடித்தளமிட்டன (அதற்கு முன்பு சீகன் பால்கு 1682 - 1719). பப்ரீஸீயஸ், உவின்ஸ்லோ அகராதி போன்ற முயற்சிகள் தமிழ் மண்ணில் ஐரோப்பியப் புலமை மரபும் தமிழ்ப் புலமை மரபும் இணைந்து உருவாயின. இதன் விளைவாகக் கதிரைவேற் பிள்ளை போன்றோரின் அகராதிகள் வெளிவந்தன. காலப் போக்கில் சென்னைப் பல்கலைக் கழகப் பேரகராதி போன்ற பெரும்பணிகளும் நிறைவேறின. மொழி, இலக்கியம் என்ற பல நிலைகளில் ஜி.யு. போப் தம் பணியைச் செய்து தமிழை உலகுக்கு ஆங்கிலம் வழி அறிமுகப்படுத்தினார். கிரால் போன்றோரின் தமிழ் இலக்கிய மொழிபெயர்ப்புகள் மேலைநாட்டினர் தமிழ் இலக்கியம், பண்பாடு, சமயம் பற்றிப் புரிந்துகொள்ளவும் மேல்ஆராய்ச்சிகள் செய்யவும் வழிவகுத்தன.

ஐரோப்பியரின் தமிழியல் ஆய்வுகளின் பெரும்பேறாக இரண்டைக் குறிப்பிடலாம். ஒன்று தமிழை - தமிழ்ப் பண்பாட்டை வெளி உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தி இந்தியவியலில் தமிழியலுக்கு ஒரு இடத்தைப் பெற்றுத்தந்தது. இன்னொன்று ஐரோப்பிய ஆய்வு முறைகள் புதிய அறிவியல் துறைகள் வழியாக இங்கு வந்து நாட்டுத் தமிழ் ஆராய்ச்சிக்கு மேல்வரிச் சட்டங்களாகவும் மாதிரிகளாகவும் வழி காட்டியாகவும் அமைந்தது ஆகும்.

ஐரோப்பிய நாடுகளில் தமிழியலாய்வு 1950க்குப் பிறகு

1950க்கு முற்பட்ட காலத்தில் தமிழாய்வு நிகழ்த்தியவர்கள் பெரும்பாலும் மதப் பணியாளர்களாக இருந்தார்கள். ஆனால் இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி யில் ஐரோப்பியத் தமிழியலாளர்கள் பலரும் பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றும் மதச்சார்பற்றவர்களாக ஆய்வாளர்களாக இருந்தார்கள். முன்னவர் தமிழ்க் கல்வி சமயப் பரப்புப் பணிக்காக அமைந்தது. பின்னவர்கள் வெளிநாட்டுத் துறை முதலியவற்றில் பணிபுரியவும் மொழிபெயர்ப்பாளர்களாக, செய்தியாளர்களாகப் பணியாற்றவும் தமிழ் கற்கிறார்கள்.

அதுபோலவே 1950க்கு முற்பட்ட காலத்தில் இலக்கணம், ஒப்பிலக் கணம், அகராதியியல், இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பு, சமயம், தத்துவம், நீதிநூல் வரலாறு கல்வெட்டு நூலடைவுகள் (மர்டாக், கௌர்) என்னும் நிலையில் தமிழாராய்ச்சிகள் நடந்தன. 1950க்குப் பிற்பட்ட காலத்தில் தொல் இலக்கியம், நாட்டுப்புறவியல், மானிடவியல், தற்கால இலக்கியம், காவியம், ஒப்பிலக்கியம் என்னும் நிலையில் பல்வேறுபட்ட பரப்புகள் ஆய்வுகள் விரிவடைந்துள்ளன. இன்னொன்று தமிழ் போன்ற மொழிகளைப் பற்றியும் இலக்கியங்களைப் பற்றியும் அங்குள்ள சாதாரண மக்கள் புரிந்துகொள்ள இவ்வாய்வுகளும் மொழிபெயர்ப்புகளும் துணைசெய்கின்றன.

1950க்கு முற்பட்ட காலகட்டத்தில் பிரிட்டன், பிரான்ஸ், ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளில் வரலாற்றுக் காரணங்களால் தமிழாராய்ச்சி நடந்துவந்திருந்தது. 1950க்குப் பிறகு அதாவது இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு ருஷ்யாவில் தமிழ் ஆய்வுகள் உட்பட்ட இந்தியவியல் ஆய்வுகள் சோவியத் ஆட்சியாளர்களின் ஆதரவுடன் நடந்தேறின. இது அமெரிக்கா மூன்றாம் உலக நாடுகளிடம் காட்டிய புதிய அக்கறைக்குப் போட்டியாக நிகழ்ந்தது எனலாம். சோவியத் வீழ்ச்சிக்குப் பின் தமிழியல், இந்தியவியல் ஆய்வுகளின் முக்கியத்துவம் ருஷ்ய நாட்டிலும் குறைந்துள்ளது எனலாம். அமெரிக்காவிலும் முன்னர் காட்டிய ஆர்வம் இல்லை. எனினும் இன்னும் பல இடங்களில் தமிழ் அமைப்புகளின் அறக்கட்டளை ஆதரவுடன் தமிழ் இருக்கைகள் செயல்பட்டுவருகின்றன.

போருக்குப் பிந்திய இன்னொரு முக்கியச் செய்தி தமிழ்க் கல்விக்காக போலந்து, செக், ஸ்வீடன், பின்லாந்து, ஹாலந்து போன்ற நாடுகளில் புதிதாகத் தமிழ் இருக்கைகள் தொடங்கப்பட்டமையாகும். போலந்திலுள்ள தமிழ் இருக்கையை இந்தியப் பண்பாட்டுறவுக் கழகம் சுமார் முப்பதாண்டுகளாக நடத்தி வருகிறது. இதற்கு உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சிக் கழகத்தின் தோற்றமும் தனிநாயக அடிகள் போன்றோரின் பணிகளும் உலகத் தமிழாராய்ச்சிக் கருத்தரங்குகளும் முக்கியக் காரணங்களாகும். இன்னொன்று ஜெர்மனி, ஹாலந்து போன்ற நாடுகளில் தமிழ்நாட்டிலிருந்து தாய்மொழி பேசும் ஆசிரியர்களை அழைத்து, தமிழ் கற்பிக்க ஒழுங்குகள் செய்யப்பட்டதைக் குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டியுள்ளது. ஜெர்மனியில் ஹைடல்பர்க் பல்கலைக் கழகத்தில் டாக்டர் தாமோதரன், நெதர்லாந்தில் லெய்டன் பல்கலைக் கழகத்தில் டாக்டர் கோவிந்தன் குட்டி, பின்லாந்தில் ஹெல்சிங்கி பல்கலைக் கழகத்தில் டாக்டர் பன்னீர்செல்வம், டென்மார்க்கில் கோபன்ஹேகன் பல்கலைக்கழகத்திலும் பின்னர் ஜெர்மனியில் கொலோன் பல்கலைக் கழகத்திலும் டாக்டர் பா.ரா. சுப்பிரமணியன், பின் ஜெர்மனியில் கொலோன் பல்கலைக்கழகத்தில் அகராதி ஆய்வுத் திட்டத்தில் கி. நாச்சிமுத்து, போலந்தில் டாக்டர் இராம. சுந்தரம், செக் நாட்டில் பேரா. ச. வே. சுப்பிரமணியன் எனப் பலர் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குச் சென்று தமிழ் கற்பித்துப் பிற்காலத்தில் வலுவான தமிழ் மாணவர் பரம்பரையையும் தமிழியலாளர்களையும் உருவாக்கினார்கள். அவ்வாறு சென்றவர்கள் அனைவரும் கேரளப் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதும் அவர்கள் பேராசிரியர் வ.ஐ.சுவின் மாணவர்கள் என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட வேண்டும். மேல்நாட்டுப் புலமை மரபு எதிர்பார்க்கிற 1. தமிழோடு பிற திராவிட மொழி அறிவு, 2. தொன்மையான மொழி இலக்கியக் கூறுகளையும் இன்றைய வகைகளையும் கற்பிக்கிற இலக்கண மொழியியல் அறிவு, 3. இயன்றவரை ஆங்கிலத்தில் இவற்றை எடுத்துச் சொல்லக்கூடிய ஆற்றல் போன்றவற்றை வ.ஐ.சு. திட்டமிட்டு உருவாக்கியிருந்ததாலேயே அவர் மாணவர்கள் பலர் அங்கே செல்ல நேர்ந்தது. இத்தகைய முறையில் மாணவர்களை உருவாக்கியிருந்த தெ. பொ. மீயிடம் பயின்றவர்களும் இவ்வாறு விரும்பப்பட்டார்கள்.

ஈழத் தமிழர் சிக்கலை நன்கு விளங்கிக்கொள்ளத் தமிழியல் ஆய்வுகள் துணைசெய்தன என்பதையும் அதற்குப்பின் தமிழியலில் புது ஆர்வம் பிறந்துள்ளதையும் இங்கே குறிப்பிட வேண்டும்.

ஐரோப்பியத் தமிழியலாளர்கள் பல்வேறு துறைகளில் ஆய்வுகளை நடத்தி நூல்கள் வெளியிட்டு வருகிறார்கள். நாட்டுப்புறவியல், மானிடவியல் போன்ற துறைகளில் அவர்கள் மேற்கொண்டுள்ள ஆய்வுகளைப் போலவே இங்குள்ள ஆய்வாளர்களும் ஆய்வு மேற் கொண்டு வருகிறார்கள். அவர்கள் கல்விமுறை ஆய்வுமுறைகளிலிருந்து நாம் படித்துக்கொள்ள வேண்டியவை நிறைய இருக்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக அவர்கள் பெற்றுள்ள பல மொழி அறிவு, பல்துறை அறிவு இவற்றுடன் அவர்களின் ஆழத்தையும் விரிவையும் அறிவியல் நெறிமுறைகளையும் நாமும் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். உண்மையில் சொல்லப்போனால் மேற்கோள் குறியீட்டை ஓர் அளவுகோலாகக் கொண்டால் தமிழ் பற்றி எழுதப்படும் உயர் ஆய்வுகளில் தமிழறிஞர்களைவிட மேல்நாட்டு ஆய்வாளர்களின் ஆய்வுகளே மேற்கோள் காட்டப்படுவதை நோக்கச் சிலவேளை தமிழாய்வு தமிழர்கள் கையைவிட்டு மேல்நாட்டவர் கைக்குப்போய்விட்டதோ என்று எண்ணத் தோன்றும்.

இன்றைய நிலையில் இந்தியவியல் தமிழியல் ஆய்வுகள்

இன்றைய நிலையில் மேலை நாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களில் இந்தியவியல் தமிழியல் ஆய்வுகள் முன்னைப் போல அவ்வளவு விரும்பப்படுபவையாக இல்லை. அவற்றில் சேருவோர் எண்ணிக்கை ஓரளவு குறைவே. காரணம் மரபுவழி இந்தியவியல் வடமொழி இலக்கணம், நூலாராய்ச்சி என்ற பழமை ஆராய்ச்சியாக இருந்தது. இன்றைய நிலையில் அது மாறி இந்தியவியலானது தற்கால மொழிகள், மக்கள்பால் அக்கறைகொண்டு நாட்டுப்புறவியல், பண்பாட்டியல், கலைவரலாறு என விரிவுபெற்றுத் தன் நிலையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளப் பார்க்கிறது. அது பற்றி 2000இன் இறுதிக் காலகட்டத்தில் போலந்தில் தமிழாசிரியர் டாக்டர் ஹெர்மன், இந்திப் பேராசிரியரும் இயக்குநருமாகிய பேராசிரியர் பிரிஸ்கி ஆகிய இருவருடன் நடத்திய உரையாடலில் இத்தகைய மாற்றம் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்ததைச் சுட்டிக்காட்டினார்கள்.

2007இல் கேம்பிரிட்ஜில் நிகழ்ந்த தமிழ் வடமொழி பற்றிய ஆய்வரங்கத்தில் பல மேலைநாடுகளிலிருந்து பங்கெடுத்தவர்கள் நடுவயதுடையவர்களும் இளம் ஆய்வாளர்களுமாக இருந்தார்கள். அவர்களிடம் கண்ட பல்துறைப் புலமையும் ஆர்வமும் உழைப்பும் வியப்பையும் நிறைவையும் தந்தன. தமிழியல் ஆய்வை நம்மவர் ஆழமாகச் செய்யாவிட்டாலும் மேற்கத்தியர் அதை ஈடுகட்டிவிடுவார்கள் எனத் தோன்றியது. அத்துடன் அவர்களுடைய கல்விப் பின்புலத்தையும் நம் நிலையையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது மிகுந்த கவலையே தோன்றியது. முன்பெல்லாம் இந்தியாவிலிருந்து மரபு வழியிலும் புது முறையிலும் கற்ற தாய்மொழியாளர்களாகிய தமிழ் ஆய்வாளர்களை அவர்கள் அழைத்துப் பயன்படுத்தினர். இப்போது அந்நாட்டுத் தமிழ் ஆய்வாளர்களே தமிழைத் தமிழர்கள் எழுதிப் பேசுவது போன்ற புலமை பெற்றுத் தமிழ் பயிற்றுவிக்கும் வேலையில் அமர்ந்துவிடுகிறார்கள். கேம்பிரிட்ஜ் ஆய்வரங்கில் தொல்காப்பியத்தையும் அதன் உரைகளையும் மனப்பாடம் செய்து தெளிவான உச்சரிப்புடன் மேற்கோள் காட்டிப் பேசக்கூடிய மேற்கத்திய ஆய்வாளர்களைப் பார்த்து வியந்து போனேன்.

உலகமெங்கும் தமிழாராய்ச்சி நடக்க வேண்டுமென எதிர்பார்க்கிறோம். ஆனால் நாம் என்ன ஆராய்ச்சி செய்கிறோம்? அதன் தன்மை என்ன? நாம் செய்கிற ஆராய்ச்சி, அதற்குக் கொடுக்கிற பின்புலப் பயிற்சி, உழைப்பு இவை மேலைநாட்டைப் போல மெச்சப்பட வேண்டும். இல்லையென்றால் நாம் மறுபடியும் கீழே போய்விடுவோம். வீரமாமுனிவர் நம் நாட்டுக் கல்வி முறையை நையாண்டி செய்யும் விதத்தில் எழுதிய பரமார்த்த குரு கதையில் வரும் பாமர குருவும் மடையச் சீடர்களும் இன்றைய தமிழியல் ஆய்விலும் தொடர்ந்தால் நாம் பழிப்புக்குத்தான் ஆளாவோம்.

நாம் மரபுவழிப் புலமையை நீர்த்துப்போகச் செய்துவிட்டோம். பழைய தமிழ்க் கல்வியில் மூலப் பாடங்களைத் தெளிவாகப் பாடம் கேட்டல், தமிழ்க் கல்விக்குத் தேவையான நுட்பமான இலக்கண இலக்கிய அறிவு, தத்துவம், தர்க்கம் இவற்றில் பயிற்சி அத்துடன் வடமொழிப் படிப்பு என்றெல்லாம் சிலவகைப் படிப்புகள் இருந்தன. இன்று இவற்றையெல்லாம் கற்பிக்க ஆள் இல்லை. 1950களில் இருந்த அன்றைய புதுப் பாடத்திட்டத்தில் மொழியியல் போன்ற பாடங்கள் இருந்தன. அவற்றையும் தூக்கி எறிந்து தமிழ்ப் புலமையைத் தடம்புரட்டி விட்டுவிட்டார்கள் தமிழாசிரியர்கள். இந்தப் புலமை குறைந்த மொழி ஆசிரியர்கள், மாணவர்களிடமிருந்து தமிழைக் காப்பாற்றினாலேயே தமிழ் வாழும் என்று பிறர் எள்ளி நகையாடும் நிலைக்கு யார் காரணம்?

இன்றைய நிலையில் தமிழ்க் கல்வித் துறையில் குறைந்தது மூன்று விதத் தேவைகளும் அவற்றிற்கேற்ற திறமைகளின் தேவைகளும் வேண்டும் என்று உணர்கிறோம்.

1. தமிழகத்தில் உள்ள பள்ளிகள் கல்லூரிகள் (முதல் மொழிக் கல்வி) போன்றவற்றில் தமிழைப் பிழையறச் சொல்லிக்கொடுக்கக்கூடிய திறமை. மொழியைச் சொல்லிக்கொடுப்பதோடு இலக்கியச் சுவையையும் ஊட்டக்கூடிய பயிற்சி பெற்றமைவது. இதில் பழைய இலக்கிய மொழி இன்றைய இலக்கிய மொழி எல்லாவற்றிலும் பயிற்சி வேண்டும். இதில் தமிழ்க் குழந்தைகளுக்கு உலக அளவில் கற்றுக்கொடுக்கக்கூடிய திறன் முதன்மைப்படுத்தப்பட வேண்டும். இந்நிலையில் பாடத் திட்டம் இத்தேவைகளை நிறைவு செய்யக்கூடியதாக அமைய வேண்டும். தொல் இலக்கண இலக்கியப் பயிற்சி, இன்றைய இலக்கியப் பயிற்சி, அதற்கேற்ற இலக்கியத் திறனாய்வு, கலை பண்பாட்டு வரலாறு போன்றவை இவற்றில் இடம்பெற வேண்டும். ஆங்கிலம் தமிழ் தவிர்த்த வேறொரு மொழியையும் கற்பிப்பது விரும்பத்தக்கது. மொழி கற்பித்தல் போன்ற பாடங்களை விருப்பப் பாடமாக வைக்க வேண்டும்.

2. இரண்டாவது உயர்கல்வி கற்பிக்கும் கல்லூரி, பல்கலைக் கழகங்களில் கற்பிக்கும் திறன் படைத்தவர்கள். இவர்கள் மேலே கண்ட பயிற்சிகளுடன் மொழியியல் தத்துவம் தர்க்கம் நாட்டுப்புறவியல் போன்றவற்றில் ஆழ்ந்த அறிவும் செய்முறை அறிவும் படைத்தவர்களாக உருவாக்கப்பட வேண்டும். இவர்களுக்குக் கட்டாயமாக ஒரு திராவிட மொழியும் வடமொழியும் கற்பிக்க வேண்டும். இவர்களுடைய இலக்கியத் திறனாய்வுப் பயிற்சியில் தமிழ் இலக்கியக் கொள்கைகளுடன் வடமொழி இலக்கியத் திறனாய்வுக் கொள்கைகள், மேலை இலக்கியத் திறனாய்வுக் கொள்கைகள், ஒப்பிலக்கியக் கொள்கைகள் போன்றவை சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இவர்களுக்கு ஆங்கிலப் புலமை போதிய அளவு பெறத்தக்க பயிற்சியும் வேண்டும்.

3. மூன்றாம் நிலை தமிழ்நாட்டுக்கு வெளியே இந்தியாவுக்குள்ளும் பிற வெளிநாடுகளிலும் சென்று தமிழைக் கற்றுக்கொடுக்கிற திறன் படைத்த வர்கள். இவர்களுக்கு மேலே சொன்ன பாடமுறைகளை உயர்திறன் பெறத்தக்க முறையில் கற்பித்தும் செய்முறைப் பயிற்சி கொடுத்தும் உருவாக்க வேண்டும். இவர்கள் தமிழைப் பிற மொழியாளரிடம் எடுத்துச் சொல்லக்கூடிய அம்மொழிப் புலமை, அவை பற்றிய உயர் அறிவு, ஆங்கிலத் திறன் போன்றவை பெறத்தக்க விதத்தில் பாடத்திட்டமும் கற்பிக்கும் முறையும் உருவாக்கப்பெற வேண்டும். மேலைநாட்டு இந்தியவியல் தமிழியல் படிக்கும் மாணவர்கள் தம் தாய் மொழியிலும் ஐரோப்பிய மொழி ஒன்றோ இரண்டிலுமோ புலமை பெற்றிருப்பதோடு வடமொழி இன்னொரு இந்திய மொழி போன்றவற்றிலும் அறிவும் பயிற்சியும் பெறத்தக்க விதத்தில் பாடத் திட்டங்களையும் கல்விமுறையையும் அமைத்துள்ளார்கள் என்பதை இங்கே சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். தமிழை வெளியே எடுத்துச்செல்ல இத்தகைய மாணவர் அணியை நாம் உருவாக்க வேண்டும்.

தமிழியல் ஆய்வில் இத்தகைய மாணவர்களை உருவாக்கும் பாசறைகளாகத் தமிழ் உயர்கல்வி நிலையங்கள் விளங்க வேண்டும். அங்கே இருக்கும் பேராசிரியர்கள் எதிர்கால ஆய்வாளர்களை உருவாக்கும் தெ. பொ. மீ., வ. ஐ. சு. போன்று உண்மையான பேராசிரியர்களாக விளங்க வேண்டும். இன்று மேலே சொன்ன மூன்று நிலைகளிலும் நல்ல திறன் படைத்தோர் கிடைப்பது அரிதாக உள்ளது.

தமிழர்கள் தமிழை மற்றவர்கள் கற்க வேண்டும் என்று விரும்பும்போது நாமும் பிற மொழிகளைக் கற்பதில் ஆர்வம் காட்ட வேண்டும். அதற்கு இந்தியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் உள்ள முக்கிய மொழிகளைக் கற்க, தில்லியிலுள்ள ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம் போன்ற அமைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும். தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத்தில் பிற செம்மொழிகளைத் தமிழர்க்குக் கற்றுக்கொடுக்க உதவும் விதத்தில் கலைஞர் செம்மொழி மையம் ஒன்றைத் திறக்க இருப்பதாக அறிவித்துள்ளார் அதன் துணைவேந்தர் முனைவர் மா. இராசேந்திரன். அது நடந்தால் நல்ல தொடக்கமாக இருக்கும். இன்னும் தமிழ் ஆசிரியர்கள் இசை நாடக ஆசிரியர்கள் போன்றவர்களையும் மாணவர்களையும் வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பவும் பிறர் இங்கு வந்து தமிழ் படிக்கவும் தமிழ்ப் பண்பாட்டை ஆராயவும் தேசிய அளவில் உள்ள இந்தியப் பண்பாட்டுறவுக் கழகம் (ஐ. சி. சி. ஆர்.) போன்று தமிழக அளவில் தமிழகப் பண்பாட்டுறவுக் கழகம் (ஜி.சி.சி.ஸி.) ஒன்றை அமைக்கலாம். மேலும் தமிழகத்தில் உருவாகிக்கொண்டிருக்கிற நடுவண் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழக மாணவர்கள் உலக மொழிகளைக் கற்கவும் ஏற்பாடுகளைச் செய்யலாம். குறிப்பாக அங்கு அமைக்கப்பெறும் தமிழ்ப் படிப்பு மேலே மூன்றாவதாகச் சொன்ன குறிக்கோளை அடையக் கூடிய விதத்தில் அமைக்கப்பெற வேண்டும். இதைத் தமிழன்பன். ஔவை நடராசன், பொற்கோ போன்றோரும் வற்புறுத்தி வருவது நல்ல அறிகுறி.

நூலடைவு

தமிழ்

இராசாராம், மொரிஷியசில் தமிழரும் தமிழும், தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம், தஞ்சாவூர், 2001.

கோதண்டராமன், பொன். உலகில் தமிழும் தமிழரும், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், சென்னை, 1976.

கார்த்திகேயன், ஆ. அலைகடலுக் கப்பால் அருந்தமிழ், அகரம், தஞ்சாவூர், 2007.

சோமலெ, வட மாநிலங்களில் தமிழர் ஆய்வு அறிக்கை, தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர், 1988.

டிரவுட்மன் தாமஸ், திராவிடச் சான்று - எல்லீஸும் திராவிட மொழிகளும், சென்னை வளர்ச்சி ஆராய்ச்சி மையம், சென்னை; காலச்சுவடு பதிப்பகம், நாகர்கோவில், (2007); தமிழில்: இராம. சுந்தரம், பக்: 344.

தில்லித் தமிழ்ச் சங்கம், சுடர் 23 கடல் கடந்த தமிழ் மலர், 1978

நாச்சிமுத்து, கி., தமிழியல் ஆய்வு - நேற்று இன்று நாளை. தமிழ் உலா- பேராசிரியர் முனைவர் ச. மெய்யப்பனார் மணிவிழா வெளியீடு, மணிவாசகர் பதிப்பகம், சிதம்பரம் பக்.94-103.

இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தமிழியல் ஆய்வு ‘தமிழ் அல்லாத பிற மொழிகளில் செய்யப் பட்டிருக்கும் தமிழியல் ஆய்வு குறித்த விவரணமும் ஆய்வுரையும்’ இலக்கண ஆய்வுகள், உயராய்வு ஆய்விதழ், தமிழ் இலக்கியத்துறை, சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், 2007, பக்.397-410

பகவதி, கு., ஜான் லாரன்ஸ், செ., தாய்நாட்டிலும் மேலை நாடுகளிலும் தமிழியல் ஆய்வு, உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், சென்னை, 2000.

யரோஸ்லாவ் வாசக், செக்கோஸ்லோவியாவில் தமிழ், உலகத் தமிழ்க் கல்வி இயக்கக் கட்டுரைகள், தொகுப்பாசிரியர்: ஆவுடைநாயகம், உலகத் தமிழ்க் கல்வி இயக்கம், சென்னை, 1985, பக்கம் 61-64.

Bhate Saroja, Ed. Indology Past, Present, and Future, Sahitya Akademi, Delhi 2002.

Caldwel, Robert, A comparative Grammar of the Dravidian South Indian Family of Languages, University of Madras, 1976. Author’s preface to the Second Edition. Dubianki Alexender, Teaching of Tamil in the USSR, உலகத் தமிழ்க் கல்வி இயக்கக் கட்டுரைகள், தொகுப்பாசிரியர்: ஆவுடைநாயகம், உலகத் தமிழ்க் கல்வி இயக்கம், சென்னை, 1985, பக்.93-94.

ICCR, Indian Studies Abroad, Asia Publishing House, 1964.

Thaninayagam, Tamil Studies Abroad, Asia Publishing House, 1968.

------, A Reference Guide for Tamil Studies, 1966. ஸீ

உள்ளடக்கம்